مسافر خدا

آواره ی عشق ما،آواره نخواهد شد

آن را که منم خرقه،عریان نشود هرگز

آن را که منم چاره،بیچاره نخواهد شد

آن را که منم منصب،معزول کجا گردد

آن خاره که شد گوهر،او خاره نخواهد شد

آن قبله مشتاقان،ویران نشود هرگز

وان مصحف خاموشان،سی پاره نخواهد شد

از اشک شود ساقی،این دیده من لیکن

بی نرگس مخمورش،خماره نخواهد شد

بیمار شود عاشق،اما نبمی میرد

ماه ارچه که شد لاغر،استاره نخواهد شد

خاموش شو و چندین،غمخواره مشو آخر

آن نفس که شد عاشق،اماره نخواهد شد.

مولانا